< class="item_title"> Czy zatrudnienie kierownika gospodarczego powinno być poprzedzone konkursem?

Kierownik gospodarczy w szkole jest pracownikiem niepedagogicznym a na podstawie art. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. prawo oświatowe (Dz. U. z 2019 r., poz.1148) status prawny pracowników niebędących nauczycielami, zatrudnionych w szkołach i placówkach prowadzonych przez jednostki samorządu terytorialnego, określają przepisy ustawy o pracownikach samorządowych (ustawa z dnia 21 listopada 2008 r. Dz. U. z 2019 r., poz.1282). W konsekwencji to właśnie w tej ustawie należy szukać odpowiedzi, czy na wymienione stanowisko należy przeprowadzać konkurs.

W artykule 4 ust. 2  pkt. 1 i 3 ustawy o pracownikach samorządowych wymienia się stanowiska, na których zatrudnia się pracowników samorządowych. Są to stanowiska urzędnicze, w tym kierownicze stanowiska urzędnicze oraz stanowiska pomocnicze i obsługi. Do 18 listopada 2017 roku do pracowników samorządowych zaliczani byli również doradcy oraz asystenci. Z kolei na podstawie art. 11 ustawa reguluje sposób przeprowadzania konkursów na stanowiska pracowników samorządowych i swoją regulacją obejmuje ona wyłącznie stanowiska urzędnicze stanowiąc, że nabór kandydatów na wolne stanowiska urzędnicze, w tym na kierownicze stanowiska urzędnicze, jest otwarty i konkurencyjny.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że nie istnieje prawny obowiązek dyrektora szkoły do przeprowadzania konkursu na stanowisko kierownika gospodarczego, bowiem nie jest to stanowisko urzędnicze. O tym, że stanowisko kierownika gospodarczego jest stanowiskiem pomocniczym i obsługi stanowi wydane na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy o pracownikach samorządowych rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 15 maja 2018 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych, a dokładnie  tabela II lit. f, wymieniająca stanowiska w samorządowych jednostkach organizacyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 936). Tabela swoim zakresem obejmuje ona oprócz stanowiska kierownika gospodarczego, także stanowiska tj. np. sekretarz szkoły czy pomoc nauczyciela.

Z przepisów ogólnych prawa pracy nie wynika z kolei zakaz przeprowadzenia takiego konkursu. Zatem z punktu widzenia prawnego nie musi, ale może być on przeprowadzony.

 

Podstawa prawna:

 

Lucyna Węgłowska-Raczyńska

27-11-2019

 

więcej
< class="item_title"> Czy związek zawodowy może mieć dostęp do danych z wniosków o przyznanie świadczeń z ZFŚS?

 

W szkole nie funkcjonuje komisja socjalna, w związku z czym wnioski składane są bezpośrednio do dyrektora szkoły. Przedmiotowe wnioski zawierają dane osobowe osób uprawnionych (w tym pracowników i byłych pracowników) i ich rodzin. Przyznawanie świadczeń jest dokonywane w uzgodnieniu z organizacją związkową. Jednak mając na uwadze, iż w procesie przyznawania świadczeń z ZFŚS dochodzi do przetwarzania danych również tych osób, które nie są członkami związku zawodowego, zachodzi wątpliwość, czy na gruncie przywołanego powyżej przepisu, dopuszczalne jest udostępnienie danych osobowych organizacji związkowej.

Jeżeli przepisy prawa – w tym ustawy o związkach zawodowych – nie wskazują wprost na kompetencje związków zawodowych w określonej materii, to takiego uprawnienia nie można domniemywać. Ponadto związek zawodowy nie może żądać udostępnienia danych, gdy jest w stanie zrealizować swoje uprawnienia w inny sposób.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 pkt 1-4 ustawy o związkach zawodowych, pracodawca jest obowiązany udzielić na wniosek zakładowej organizacji związkowej informacji niezbędnych do prowadzenia działalności związkowej, w szczególności informacji dotyczących: warunków pracy i zasad wynagradzania; działalności i sytuacji ekonomicznej pracodawcy związanych z zatrudnieniem oraz przewidywanych w tym zakresie zmian; stanu, struktury i przewidywanych zmian zatrudnienia oraz działań mających na celu utrzymanie poziomu zatrudnienia; działań, które mogą powodować istotne zmiany w organizacji pracy lub podstawach zatrudnienia.

Warto wskazać na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (II SA/Wa 1217/15), w uzasadnieniu którego wskazano, że: „przepisy art. 10, art. 251 ust. 2, art. 28 i art. 30 ustawy o związkach zawodowych (...) uprawniają ten Związek (jak i każdy związek zawodowy) do posiadania informacji o wykonywaniu przez członków obowiązku, jakim jest uiszczanie składek związkowych. Prawa tego nie można ograniczyć (...) jedynie do informacji zbiorczej o wpływie łącznej kwoty w danym miesiącu z tytułu składek członkowskich. Bowiem prawo Związku to nie tylko prawo do wiedzy o ogólnym bilansie wpływu składek na konto Związku w danym miesiącu,(...), ale także prawo do informacji, którzy konkretnie członkowie obowiązek uregulowania składki wykonali. (...) praktyka (...) przedstawienia imiennego zestawiania wpłat w odnotowanym przy nazwisku członka wysokością wpłaty w niczym nie narusza tajemnicy uzyskiwanych przez tego członka wynagrodzenia, albowiem wysokość składki członkowskiej nie jest pochodną od wysokości wynagrodzenia, ale jest stała (10 złotych od członka – pracownika i 1 zł od członka – emeryta). "

Ponadto istotne wskazówki znajdują się w Uchwale Sądu Najwyższego 7 sędziów z dnia 16 lipca 1993 r. I PZP 28/93. W orzeczeniu tym wskazano, że zawarte w art. 8, 23 ust. 1 i art. 26 pkt 3 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych uprawnienie do kontrolowania przez związki zawodowe przestrzegania prawa pracy oznacza także uprawnienie do kontrolowania wysokości wynagrodzeń pracowników; nie oznacza natomiast uprawnienia do żądania od pracodawcy udzielenia informacji o wysokości wynagrodzenia pracownika bez jego zgody. Ponadto podkreślono, że ujawnienie przez pracodawcę bez zgody pracownika wysokości jego wynagrodzenia za pracę może stanowić naruszenie dobra osobistego w rozumieniu art. 23 i 24 Kodeksu cywilnego.

Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych, ustalanie zasad wykorzystania zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, w tym podział środków z tego funduszu na poszczególne cele i rodzaje działalności, ustala pracodawca w regulaminie uzgodnionym z zakładową organizacją związkową. Również przyznawanie świadczeń z funduszu, o którym mowa w ust. 1, jest dokonywane w uzgodnieniu z zakładową organizacją związkową (art. 27 ust. 2 ).

Ponadto art. 27 ust. 2 ustawy o związkach zawodowych nie stanowi podstawy prawnej do udostępnienia przez pracodawcę przedstawicielom związków zawodowych danych osobowych zawartych we wnioskach o przyznanie świadczeń z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych.

Art. 8 ust. 2 ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych stanowi, że zasady i warunki korzystania z usług i świadczeń finansowanych z ZFŚS, z uwzględnieniem ust. 1-1b, oraz zasady przeznaczania środków Funduszu na poszczególne cele i rodzaje działalności socjalnej określa pracodawca w regulaminie ustalanym zgodnie z art. 27 ust. 1 albo art. 30 ust. 6 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych. Z przepisem tym koresponduje art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych, zgodnie z którym ustalanie zasad wykorzystania zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, w tym podział środków z tego funduszu na poszczególne cele i rodzaje działalności, ustala pracodawca w regulaminie uzgodnionym z zakładową organizacją związkową. Choć więc w art. 27 ust. 2 ustawy o związkach zawodowych mowa jest o uzgadnianiu z zakładową organizacją związkową przyznawania świadczeń z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, to uzgodnienia te obejmują konkretne mechanizmy i kryteria dystrybucji świadczeń socjalnych wśród pracowników. Nie wydaje się zatem uzasadniona taka wykładnia art. 27 ust. 2 ustawy o związkach zawodowych, zgodnie z którą należy uzgadniać z zakładową organizacją związkową każdą indywidualną kwestię dotyczącą świadczeń socjalnych przyznawanych konkretnemu pracownikowi {Daniel Książek [w:] Krzysztof Wojciech Baran (red.), Daniel Książek, Mariusz Lekston, Jan Piątkowski, Iwona Sierocka, Artur Tomanek Zbiorowe prawo zatrudnienia. Komentarz, komentarz do art. 27 ustawy o związkach zawodowych].

W przypadku, kiedy u pracodawcy funkcjonuje komisja socjalna, to „w celu prawidłowej realizacji zadań nałożonych na komisję, powinna ona mieć w swoim składzie pracodawcę lub jego przedstawiciela, przedstawiciela pracowników i przedstawiciela związków zawodowych." (Barbara Tomaszewska Ustawa o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych. Komentarz, komentarz do art. 8). Jeżeli w komisji socjalnej rozpatrującej wnioski pracowników o przyznanie świadczeń z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych zasiada przedstawiciel związków zawodowych, to przedstawiciel ten będzie miał dostęp do danych osobowych zawartych w poszczególnych wnioskach, jest jednak zobowiązany do zachowania tajemnicy (art. 8 ust. 1b zdanie drugie ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych).

 

Źródło: https://uodo.gov.pl/pl/225/1633

 

11-09-2020

więcej
< class="item_title"> Czy związkom zawodowym należy przedstawiać przyznany nauczycielom dodatek motywacyjny?

Czy taka informacja powinna być przedstawiana imiennie?

 

Tak. Może być imiennie zgodnie z wnioskiem związku, jeżeli odbywa się to w trybie dostępu do informacji publicznej.

W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że nauczyciele są funkcjonariuszami publicznymi, których dane osobowe nie są chronione ze względu na prywatność w związku z dostępem do informacji publicznej (m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 27.07.2011 r., IV SAB/Wr 55/2011, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 16.06.2011 r., IV SAB Wr 44/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 18 października 2018 r. , II SA/Go 654/18). Dodatek motywacyjny stanowi składnik wynagrodzenia przyznawany nauczycielom na podstawie regulaminu wynagradzania nauczycieli, uchwalonego przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego. Dodatek przyznaje dyrektor jako przełożony służbowy nauczycieli, w ramach kompetencji dyrektora. W tym zakresie dyrektor nie ma obowiązku współdziałania ze szkolnymi organami, ani związkami zawodowymi. Jednak informacja o wynagradzaniu nauczycieli traktowanych jak funkcjonariusze publiczni ze środków publicznych, stanowi informację publiczną o funkcjonowaniu samorządowej jednostki oświatowej i osobach sprawujących w nich funkcje. Informacja taka jest udzielana zainteresowanym na wniosek. Z tego względu na wniosek związków zawodowych, w zależności od jego treści, dyrektor powinien poinformować o dodatku motywacyjnym przyznanym nauczycielom, może być to w formie imiennego wykazu.

 

Dariusz Skrzyński 

02-10-2019

więcej
< class="item_title"> Deklaracja dostępności

Do końca marca każdego roku podmioty publiczne zobowiązane są dokonać przeglądu i aktualizacji deklaracji dostępności stron internetowych i aplikacji mobilnych. Obowiązek ten należy potraktować poważnie, gdyż uchybienia w tym zakresie mogą skutkować działaniami nadzorczymi ze strony ministra właściwego do spraw informatyzacji.

Na podstawie ustawy z dnia 4 kwietnia 2019 r. o dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 848) podmioty publiczne zobowiązane zostały zapewnić dostępność cyfrową przez spełnienie przez ich stronę internetową lub aplikację mobilną wymagań określonych w załączniku do ustawy, przy czym wymagania te uznaje się za spełnione, gdy podmiot publiczny zapewnia dostępność cyfrową z uwzględnieniem wymagań określonych w pkt 9, 10 i 11 normy EN 301 549 V2.1.2. 

Czego dotyczy zapewnienie dostępności cyfrowej

Zapewnienie dostępności cyfrowej dotyczy:

  • strony podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej; 
  • następujących elementów i funkcji strony internetowej lub aplikacji mobilnej: 
    1. danych teleadresowych podmiotu publicznego oraz linku do strony podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej podmiotu publicznego, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podmiot publiczny jest obowiązany do jej prowadzenia, 
    2. narzędzi służących do kontaktu z podmiotem publicznym, 
    3. nawigacji, 
    4. deklaracji dostępności strony internetowej lub aplikacji mobilnej podmiotu publicznego,
    5. informacji dotyczących sytuacji kryzysowej w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1401 i 1560 oraz z 2019 r. poz. 730) oraz innych informacji związanych z bezpieczeństwem publicznym, publikowanych przez podmiot publiczny, 
    6. dokumentów urzędowych oraz wzorów umów lub wzorów innych dokumentów przeznaczonych do zaciągania zobowiązań cywilnoprawnych. 

Zwróćmy uwagę, że w sytuacji gdy podmiot posiada stronę podmiotową BIP oraz inną stronę internetową zapewnienie dostępności dotyczy obydwu stron. Dla obydwu stron sporządza się deklarację dostępności. 

 

Na czym polega dostępność cyfrowa

Wspomniana dostępność cyfrowa strony internetowej i aplikacji mobilnej polega na zapewnieniu ich funkcjonalności, kompatybilności, postrzegalności i zrozumiałości. W tym miejscu wypada wyjaśnić, że poszczególne warunki oznaczają odpowiednio:

1) funkcjonalność – właściwość strony internetowej lub aplikacji mobilnej umożliwiającą użytkownikowi skorzystanie ze wszystkich oferowanych przez nie funkcji;

2) kompatybilność – właściwość strony internetowej lub aplikacji mobilnej umożliwiającą tej stronie lub aplikacji współpracę z możliwie największą liczbą programów, w tym z narzędziami i programami wspomagającymi osoby niepełnosprawne;

3) postrzegalność – właściwość strony internetowej lub aplikacji mobilnej umożliwiającą jej odbiór przez użytkownika za pomocą zmysłu słuchu, wzroku lub dotyku;

4) zrozumiałość – właściwość strony internetowej lub aplikacji mobilnej umożliwiającą użytkownikowi tych stron i aplikacji zrozumienie treści i sposobu ich prezentacji.

 

Obowiązek sporządzenia deklaracji dostępności

Jednym z obowiązków nałożonych na podmioty publiczne przez ustawodawcę (art. 10 ust. 1) jest obowiązek sporządzenia deklaracji dostępności w sposób dostępny cyfrowo. Deklarację dostępności sporządza się z wykorzystaniem wzoru określonego w załączniku do decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2018/1523 z dnia 11 października 2018 r. ustanawiającej wzór oświadczenia w sprawie dostępności zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2102 w sprawie dostępności stron internetowych i mobilnych aplikacji organów sektora publicznego (Dz. Urz. UE L 256 z 12.10.2018, str. 103). Załączamy wzór takiej deklaracji.

 

Zawartość deklaracji dostępności

Jeśli chodzi o zawartość deklaracji dostępności, to zawiera ona elementy, o których mowa w sekcji 1 załącznika do wspomnianej decyzji wykonawczej 2018/1523 a ponadto:

  • datę publikacji strony internetowej lub aplikacji mobilnej; 
  • datę ostatniej aktualizacji strony internetowej lub aplikacji mobilnej, po dokonaniu istotnej zmiany jej zawartości, polegającej w szczególności na zmianie wyglądu lub struktury prezentowanych informacji lub zmianie sposobu publikowania informacji; 
  • informację lub link do informacji o sposobie dokonania oceny dostępności cyfrowej; 
  • dane teleadresowe siedziby podmiotu publicznego wraz ze wskazaniem danych kontaktowych osoby wyznaczonej do realizacji spraw w zakresie dostępności cyfrowej w tym podmiocie publicznym; 
  • informacje na temat utworzonych na stronie internetowej lub w aplikacji mobilnej skrótów klawiszowych służących przemieszczaniu się po elementach strony internetowej lub aplikacji mobilnej i uruchamianiu dostępnych na nich funkcji; 
  • informację o dostępności architektonicznej siedziby podmiotu publicznego dla osób niepełnosprawnych; 
  • informację o dostępności tłumacza języka migowego za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej wraz z informacją o metodach umożliwiających skorzystanie z tej funkcji albo informację o jej braku; 
  • link do deklaracji dostępności aplikacji mobilnej, w przypadku posiadania przez podmiot publiczny aplikacji mobilnej; 
  • informację o możliwości powiadomienia podmiotu publicznego o braku dostępności cyfrowej; 
  • link do strony internetowej Rzecznika Praw Obywatelskich.

W przypadku deklaracji dostępności aplikacji mobilnej dodatkowo konieczne jest wskazanie adresu elektronicznego, pod którym możliwe jest pobranie i zainstalowanie danej aplikacji mobilnej. Zgodnie z art. 10 ust. 6 ustawy deklaracja dostępności może zawierać także informacje, o których mowa w pkt 1, 2, 5 i 7 sekcji 2 załącznika do decyzji wykonawczej 2018/1523.

Deklaracja dostępności powinna być opublikowana odpowiednio:

  • w przypadku strony internetowej - na tej stronie internetowej; 
  • w przypadku aplikacji mobilnej – na stronie internetowej wybranej spośród stron internetowych posiadanych przez ten podmiot oraz w tej aplikacji mobilnej. 

Pamiętać trzeba, że ustawa wymaga, by umieścić link do opublikowanej deklaracji dostępności w taki sposób, aby użytkownik strony internetowej mógł mieć do niego dostęp podczas nawigacji po stronie internetowej. Publikując deklarację dostępności aplikacji mobilnej, umieszcza się link do niej w miejscu, z którego pobierana jest aplikacja mobilna.

 

Przegląd i aktualizacja deklaracji dostępności

Ustawa o dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych nałożyła na podmioty publiczne także pewien cykliczny obowiązek, którego realizacja nastąpić powinna do końca marca. Otóż z mocy art. 11 ustawy podmioty publiczne dokonują przeglądu i aktualizacji deklaracji dostępności do dnia 31 marca każdego roku oraz niezwłocznie w każdym przypadku, gdy strona internetowa lub aplikacja mobilna podlega zmianom mogącym mieć wpływ na jej dostępność cyfrową.

Wypełnienie tego obowiązku może podlegać sprawdzeniu ze strony ministra właściwego do spraw informatyzacji. Jak stanowi bowiem art. 12 pkt 2 ustawy minister właściwy do spraw informatyzacji monitoruje, raz w roku, zapewnienie dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych, zgodnie z metodyką monitorowania określoną w decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2018/1524 z dnia 11 października 2018 r. ustanawiającej metodykę monitorowania i zasady przekazywania przez państwa członkowskie sprawozdań zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2102 w sprawie dostępności stron internetowych i mobilnych aplikacji organów sektora publicznego. W ramach sprawowanego nadzoru minister może występować do podmiotów publicznych w sprawach związanych z dostępnością cyfrową z zapytaniem, w szczególności o liczbę i sposób załatwienia skarg w sprawie zapewnienia dostępności cyfrowej strony internetowej, aplikacji mobilnej lub elementów strony internetowej, lub aplikacji mobilnej. Minister uprawniony jest także do nakładania, w drodze decyzji administracyjnej, kar pieniężnych na podmioty publiczne w sprawach związanych z dostępnością cyfrową.

 

dr Patryk Kuzior

03-07-2021

więcej
< class="item_title"> Dlaczego prowadzenie rejestru czynności jest zaliczane do zadań IOD?

Zgodnie z art. 30 ust. 1 i 2 RODO, do administratora należy obowiązek prowadzenia rejestru czynności przetwarzania danych osobowych, za które odpowiada, a do podmiotu przetwarzającego - prowadzenie rejestru kategorii czynności przetwarzania dokonywanych w imieniu administratora. To te podmioty są odpowiedzialne za efektywne wykonanie tego obowiązku i pozostawanie w gotowości do wykazania tego na żądanie organów ochrony danych. Tym samym są one zobowiązane samodzielnie określić, kto konkretnie w danej organizacji ma wykonywać określone czynności składające się na spełnienie wymogów określonych w art. 30 RODO, uwzględniając konkretne okoliczności, m.in. takie jak wielkość i struktura organizacyjna danego podmiotu oraz skala przetwarzania danych. Zgodnie z jedną z najważniejszych zasad, na których oparta jest nowa regulacja – zasadą rozliczalności, odpowiedni dobór rozwiązań zapewniających zgodność z przepisami o ochronie danych osobowych należy do administratorów danych i podmiotów przetwarzających.

Ze względu na swoją zawartość i cele, rejestry czynności oraz rejestry kategorii czynności mogą być również przydatnym instrumentem monitorowania zgodności dla inspektorów ochrony danych. Wprawdzie z art. 30 rozporządzenia ogólnego bezsprzecznie wynika, że obowiązek prowadzenia rejestrów należy do administratorów i podmiotów przetwarzających, nie zaś do inspektora ochrony danych, niemniej trudno sobie wyobrazić, że inspektor ochrony danych - jako osoba dysponująca odpowiednią wiedzą i umiejętnościami w dziedzinie ochrony danych osobowych - nie będzie angażowała się w tworzenie i prowadzenie rejestrów, a następnie wykorzystywała ich w swojej pracy.

Inspektor ochrony danych jako fachowiec może wspomagać administratora w tworzeniu i prowadzeniu rejestrów na przykład poprzez zbieranie informacji w celu identyfikacji procesów przetwarzania.

Ponadto zgodnie z art. 38 RODO, administrator oraz podmiot przetwarzający zobowiązani są do zapewnienia, by inspektor ochrony danych był właściwie i niezwłocznie włączany we wszystkie sprawy dotyczące ochrony danych osobowych. Udział w prowadzeniu wskazanego rejestru może w znacznym stopniu przyczyniać się do realizacji ww. obowiązku.

W Wytycznych Grupa Robocza Art. 29 wskazuje, że obowiązki prowadzenia rejestru są obowiązkami administratora i podmiotu przetwarzającego, jednak w praktyce często to inspektor ochrony danych tworzy i prowadzi powyższe rejestry na podstawie danych otrzymanych od pozostałych komórek organizacji. Jak wskazano w Wytycznych: „Taka procedura została ustalona na mocy wielu obowiązujących przepisów państw członkowskich i przepisów o ochronie danych osobowych mających zastosowanie do instytucji i organów UE”.

 

Źródło:

więcej
< class="item_title"> Dodatek funkcyjny w czasie zwolnienia lekarskiego a podstawa wymiaru nagrody jubileuszowej

 

Nauczyciel w czasie zwolnienia lekarskiego nabył prawo do nagrody jubileuszowej. W czasie zwolnienia nauczycielowi nie wypłaca się odrębnie dodatku funkcyjnego. Czy ten dodatek powinien być uwzględniony w podstawie wymiaru nagrody?

 

Tak. Przy ustalaniu podstawy nagrody jubileuszowej należy brać pod uwagę stałe składniki wynagrodzenia w wysokości określonej w umowie o pracę/akcie mianowania.

Podstawę obliczenia nagrody jubileuszowej stanowi wynagrodzenie miesięczne przysługujące nauczycielowi w dniu nabycia prawa do nagrody, a jeżeli jest to dla nauczyciela korzystniejsze - wynagrodzenie przysługujące mu w dniu jej wypłaty. 

Nagrodę oblicza się według zasad obowiązujących przy ustalaniu ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy (§ 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z 30 października 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania okresów pracy i innych okresów uprawniających nauczyciela do nagrody jubileuszowej oraz szczegółowych zasad jej obliczania i wypłacania).

Jakie składniki wynagrodzenia i inne świadczenia uwzględniać w podstawie wymiaru, a jakie pomijać? Oto one:

 

Składniki zaliczane

Składniki pomijane

wynagrodzenie zasadnicze,

wynagrodzenie za czas gotowości do pracy oraz za czas niezawinionego przez pracownika przestoju,

dodatki: za wysługę lat, motywacyjny, funkcyjny oraz za warunki pracy,

wynagrodzenie za czas urlopu wypoczynkowego oraz wynagrodzenia za czas innej usprawiedliwionej nieobecności w pracy,

wynagrodzenie za godziny ponadwymiarowe i godziny doraźnych zastępstw,

wynagrodzenie za czas niezdolności do pracy wskutek choroby lub odosobnienia w związku z chorobą zakaźną.

dodatkowe wynagrodzenie za pracę w porze nocnej,

 

odrębne wynagrodzenie za zajęcia dydaktyczne, wychowawcze i opiekuńcze wykonywane w dniu wolnym od pracy,

wynagrodzenie za pracę w święto,

jednorazowy dodatek uzupełniający.

 

 

Dariusz Skrzyński

09-03-2021

więcej
< class="item_title"> Dopalacze na wycieczce szkolnej - postępowanie nauczycieli, odpowiedzialność ucznia, odpowiedzialność nauczycieli

Wycieczki szkolne stanowią bardzo atrakcyjną formę oddziaływań dydaktyczno-wychowawczych podejmowanych przez nauczyciela, ponieważ uczniowie mogą poznać nowe miejsca, tradycje, zwyczaje i kulturę różnych regionów. To również doskonały sposób na zintegrowanie zespołu klasowego oraz aktywny wypoczynek. Przygotowanie i przebieg wycieczki wymagają od jej organizatorów wiele wysiłku i zaangażowania, by była atrakcyjna, a przede wszystkim bezpieczna dla uczestników. Nauczyciele podczas wycieczki ponoszą pełną odpowiedzialność za powierzonych ich opiece uczniów od momentu rozpoczęcia wyjazdu, w jego w trakcie, aż do powrotu uczniów do umówionego miejsca, w którym opiekę nad uczniami przejmują rodzice. Niewątpliwie w celu prawidłowej organizacji wycieczki konieczne jest zastosowanie przepisów, w tym głównie rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 25 maja 2018 r. w sprawie warunków i sposobu organizowania przez publiczne przedszkola, szkoły i placówki krajoznawstwa i turystyki (Dz.U. poz. 1055 ze zm.), z którego można się dowiedzieć m.in. jakie są cele organizowania wycieczek, kto może być kierownikiem i opiekunem na wycieczce szkolnej, jakie są zadania kierownika wycieczki i opiekuna, jakie dodatkowe obowiązki nakładane są w związku z wycieczką zagraniczną, w jakiej formie rodzice wyrażają zgodę na udział dziecka w wycieczce. Wszystko to służy zapewnieniu bezpieczeństwa uczestnikom wycieczki, ale również wskazuje charakter odpowiedzialności nauczyciela za jej przebieg. Niestety podczas jej trwania może dojść do niefortunnych zdarzeń, którym żadne przepisy nie są w stanie zapobiec. W tym artykule zajmiemy się jedną z takich prawdopodobnych sytuacji, do której może dojść podczas wycieczki szkolnej, a mianowicie związanej z posiadaniem i zażywaniem przez uczniów „dopalaczy”. 

Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z dnia 18 sierpnia 2015 r. w sprawie zakresu i form prowadzenia w szkołach i placówkach systemu oświaty działalności wychowawczej, edukacyjnej, informacyjnej i profilaktycznej w celu przeciwdziałania narkomanii (Dz.U. 2020 poz. 1449), każda szkoła jest zobligowana do prowadzenia działalności wychowawczej, edukacyjnej, informacyjnej i profilaktycznej wśród uczniów i wychowanków, ich rodziców lub opiekunów oraz nauczycieli, wychowawców i innych pracowników szkoły i placówki w celu przeciwdziałania narkomanii. W myśl ww. rozporządzenia szkoły i placówki podejmują m.in. działania informacyjne polegające na przekazaniu informacji uczniom i wychowankom, ich rodzicom lub opiekunom oraz nauczycielom i wychowawcom na temat konsekwencji prawnych związanych z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. 2018 poz. 1490), a także o obowiązujących procedurach postępowania nauczycieli oraz o sposobach współpracy szkół z Policją w sytuacjach zagrożenia narkomanią. Wymieniona wyżej ustawa wprowadziła definicję „dopalaczy” jako substancji psychoaktywnych, których posiadanie jest karane na równi z posiadaniem narkotyków.  W związku z tym, że dopalacze są ciągle o wiele łatwiej dostępne niż narkotyki sięgają po nie coraz młodsze osoby, do takich incydentów może dojść podczas pobytu ucznia w szkole, w trakcie zajęć prowadzonych poza nią, ale również w trakcie wycieczki orgaznizowanej przez szkołę.

Jakie zatem powinien nauczyciel podjąć działania, w sytuacji gdy podczas wycieczki podejrzewa, że uczeń posiada przy sobie środki o działaniu psychoaktywnym? Kroki, jakie powinien podjąć, to przede wszystkim:

  • w obecności innej osoby (innego opiekuna wycieczki) ma prawo żądać, aby uczeń przekazał mu tę substancję, pokazał zawartość torby szkolnej oraz kieszenie (we własnej odzieży), ewentualnie innych przedmiotów budzących podejrzenie co do ich związku z poszukiwaną substancją. Nauczyciel nie ma prawa samodzielnie wykonać czynności przeszukania odzieży ani teczki ucznia - jest to czynność zastrzeżona wyłącznie dla policji,
  • powiadomić dyrektora szkoły oraz rodziców/opiekunów ucznia o swoich spostrzeżeniach oraz ewentualnie wezwać ich do stawiennictwa,
  • w przypadku, gdy uczeń, mimo wezwania, odmawia przekazania nauczycielowi substancji i pokazania zawartości teczki, wezwać policję, która przeszukuje odzież i przedmioty należące do ucznia oraz zabezpiecza znalezioną substancję i zabiera ją do ekspertyzy,
  • jeśli uczeń wyda substancję dobrowolnie, nauczyciel, po odpowiednim zabezpieczeniu, zobowiązany jest bezzwłocznie przekazać ją do jednostki policji. Jednocześnie próbuje ustalić, w jaki sposób i od kogo, uczeń nabył substancję, 
  • całe zdarzenie nauczyciel dokumentuje, sporządzając możliwie dokładną notatkę z ustaleń wraz ze swoimi spostrzeżeniami.

Jeżeli podczas wycieczki nauczyciel stwierdził, że uczeń jest pod wpływem środków o działaniu psychoaktywnym, to powinien: 

  • odizolować ucznia od pozostałych, nie pozostawiając go jednak samego i wezwać lekarza w celu stwierdzenia stanu odurzenia i udzielenia pomocy medycznej,
  • powiadomić o swoich przypuszczeniach dyrektora szkoły oraz rodziców.

Warto podkreślić, że dyrektor szkoły ani żadna inna osoba nie może poddać ucznia badaniom na obecność substancji psychoaktywnych w organizmie bez uzyskania zgody rodziców lub prawnych opiekunów. Jeżeli nie wyrażą oni zgody na przeprowadzenie takiego badania, dyrektor szkoły może wezwać policję i przekazać uzyskane informacje. Ponadto w każdym przypadku popełnienia czynu karalnego poprzez ucznia, który nie ukończył 17 lat, należy zawiadomić policję lub sąd rodzinny, a w przypadku popełnienia przestępstwa przez ucznia, który ukończył 17 rok życia, prokuratora lub policję (art. 4 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i art. 304 kodeksu postępowania karnego). Do istotnych zadań szkoły będzie więc należało ustalenie zasad współpracy szkoły z rodzicami lub przypomnienie tych, które wynikają z realizowanego w szkole programu wychowawczo – profilaktycznego. Ponadto rolą szkoły, o czym wspomniano na początku artykułu, jest prowadzenie działalności informacyjnej, która w tym przypadku będzie polegała na przekazaniu uczniowi i rodzicom informacji na temat zagrożeń związanych z zażywaniem środków psychoaktywnych, a także dotyczących wsparcia dla osób uzależnionych od dopalaczy m.in. możliwości skorzystania z różnych form terapii – od diagnozy psychiatrycznej i psychologicznej, poprzez terapię uzależnień i psychoterapię. 

 

Odpowiedzialność ucznia

Na zakończenie słów kilka na temat odpowiedzialności, której podlegają uczniowie posiadający i zażywający środki psychoaktywne. Odpowiedzialność ucznia za posiadanie substancji psychoaktywnych wynika z zapisów art. 62b ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, z których wynika, że ich posiadanie jest karalne. Wymienione zachowanie jest ponadto czynem karalnym w rozumieniu przepisów ustawy o postępowaniu w sprawach nieletnich, jeśli sprawcą jest uczeń, który ukończył 13 lat a nie ukończył 17 lat. Z przestępstwem mamy do czynienia, jeśli któryś z wymienionych czynów popełni uczeń, po ukończeniu 17 lat. W takiej sytuacji mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego. Oczywiście zaistnienie ww. sytuacji powinno mieć swoje odzwierciedlenie w działaniach podejmowanych w szkole. Przede wszystkim należy przeprowadzić z uczniem w obecności rodziców dziecka rozmowę o złamaniu obowiązującego prawa szkolnego. Oznacza to w rezultacie, że wobec ucznia powinny być zastosowane kary statutowe. Kary statutowe to np. upomnienie od wychowawcy, nagana wychowawcy,  pozbawienie ucznia możliwości udziału w wydarzeniach klasowych i szkolnych o charakterze rozrywkowo – rekreacyjnym lub wymierzone bezpośrednio przez dyrektora upomnienie, nagana oraz przeniesienie do innej klasy. W najpoważniejszych sprawach, do których zalicza się posiadanie środków psychoaktywnych i ich spożywanie, rozprowadzanie możliwe jest nawet skreślenie z listy uczniów, ale biorąc pod uwagę obowiązek szkolny, musi się wiązać z przeniesieniem do innej szkoły. 

 

Odpowiedzialność nauczyciela

W kwestii odpowiedzialności nauczyciela należy przede wszystkim podkreślić, że organizacja i udział uczniów w wycieczce szkolnej są realizacją zadań statutowych szkoły. A zatem jego odpowiedzialność za uczniów wynika z oczywistego faktu, iż podczas wycieczki, niezależnie od tego, czy jest kierownikiem czy opiekunem zobowiązany jest wykonywać:

  • zadania i obowiązki bezpośrednio związane z organizowaną przez szkołę wycieczką (§ 10 i 11 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 25 maja 2018 r. w sprawie warunków i sposobu organizowania przez szkoły i placówki krajoznawstwa i turystyki),
  • zadania i obowiązki nauczyciela związane z powierzonym mu stanowiskiem oraz podstawowymi funkcjami szkoły (art. 6 KN). Podczas wycieczki realizowane one będą poza szkołą. 

Niedochowanie obowiązków może skutkować odpowiedzialnością karną, dyscyplinarną, a także cywilną. Z mocy ww. ustawy jest zobowiązany do nadzoru nad uczniami podczas zajęć realizowanych w szkole i poza nią, czyli również w trackie wycieczki. Jeżeli nadzór będzie sprawowany należycie nauczyciel może uwolnić się od odpowiedzialności, gdy udowodni, że przy wykonywaniu pieczy nad uczniami była ona realizowana właściwie. Inaczej mówiąc, gdy pomimo rzetelnie prowadzonej opieki  przez nauczyciela dojdzie do zdarzenia z udziałem ucznia, którego opiekun nie był w stanie przewidzieć nawet przy dołożeniu najwyższej staranności, nie można przypisać nauczycielowi winy. Inna będzie

...
więcej
< class="item_title"> Doradztwo zawodowe - program czy system?

Ostatnie zmiany w przepisach prawa oświatowego sprawiły, że coraz częściej dochodzi do nieporozumień związanych z tym, jakie dokumenty opisujące sposób realizacji zadań z zakresu doradztwa zawodowego każda szkoła powinna opracować. A następnie – co oczywiste – realizować to, co w dokumentach tych zostało zapisane. Szczególnie dużo niejasności budzi słowo program, który funkcjonuje w dwóch, zupełnie różnych kontekstach znaczeniowych. Uporządkujmy więc obowiązującą terminologię związaną z tym obszarem pracy szkoły.

Każda szkoła musi określić zasady funkcjonowania Wewnątrzszkolnego Systemu Doradztwa Zawodowego. System ten powinien być zaplanowany na okres wszystkich lat nauki dziecka w szkole i opisywać: zakładane cele, metody pracy, zadania osób uczestniczących w jego realizacji, czas i miejsce realizacji oraz oczekiwane efekty. Warto też określić sposób monitorowania i ewaluacji działań szkoły z tego zakresu. Zapisy dotyczące WSZD powinny znaleźć się w Statucie szkoły – art. 98 ust. 1 pkt 16 ustawy Prawo oświatowe.

Oprócz tego, w każdym roku szkolnym (do 30 września danego roku), szkoła opracowuje szczegółowy programrealizacji wewnątrzszkolnego systemu doradztwa zawodowego, który powinien zawierać działania związane z realizacją doradztwa zawodowego z podziałem na poszczególne oddziały. Powinien on określać tematykę działań, w ramach których zostaną zrealizowane poszczególne treści programowe z doradztwa dla danego etapu edukacyjnego (opisane w załącznikach do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 16 sierpnia 2018 r. – od 1 września 2019 r. będzie obowiązywało nowe rozporządzenie - rozporządzenie z dnia 12 lutego 2019 r. w sprawie doradztwa zawodowego) oraz osoby odpowiedzialne za ich realizację. Dodatkowo w programie powinny się znaleźć metody, formy i terminy realizacji poszczególnych działań, z uwzględnieniem udziału w nich rodziców oraz partnerów zewnętrznych.

Realizacja zadań z zakresu doradztwa zawodowego odbywa się w różnych formach. Zaangażowani są w nią wszyscy pracownicy pedagogiczni szkoły, również nauczyciele przedmiotowi, którzy uwzględniają treści związane z doradztwem zawodowym w realizowanych przez siebie programach nauczania danego przedmiotu. Oprócz tego, w klasach 7 i 8 szkoły podstawowej oraz w szkołach ponadpodstawowych organizuje się zajęcia z doradztwa zawodowego. Doradca zawodowy prowadzący te zajęcia opracowuje dla nich program nauczania (opierając się też na opisanych w rozporządzeniu treściach programowych). Może też wykorzystać np. jeden z programów doradztwa zawodowego udostępnianych na stronach ORE. Program ten – podobnie jak każdy inny program nauczania w szkole –jest dopuszczany do realizacji przez dyrektora szkoły, po zasięgnięciu opinii rady pedagogicznej. Po dopuszczeniu staje się częścią szkolnego zestawu programów nauczania.

Całość działań szkoły – zarówno zajęcia edukacyjne z doradztwa zawodowego prowadzone przez doradcę zawodowego, działania nauczycieli przedmiotowych, wychowawców, nauczycieli specjalistów – składają się na wspomniany wcześniej, opracowywany co roku program realizacji wewnątrzszkolnego systemu doradztwa zawodowego, którego zadaniem jest zrealizowanie w całości wymagań treści programowych z zakresu doradztwa zawodowego (opisanych w załącznikach do ww. rozporządzenia), które stanowią swoistą podstawę programową dla działań szkoły z tego obszaru.

 

Podstawa prawna:

Art. 98 ust. 1 pkt 16 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz. U. z 2018 r. poz. 996 z późn. zm.).

Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie doradztwa zawodowego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1675).

 

Magdalena Bogusławska

26-02-2019

więcej
< class="item_title"> Doradztwo zawodowe od 1 września 2019 r.

Z dniem 1 września 2019 roku  wchodzi w życie rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 12 lutego 2019 r. w sprawie doradztwa zawodowego (Dz. U. z 2019 r. poz. 325).

Rozporządzenie określa treści programowe z zakresu doradztwa zawodowego, sposób realizacji doradztwa zawodowego oraz zadania doradcy zawodowego, zaś w poszczególnych załącznikach rozporządzenia znajdują się treści programowe z zakresu doradztwa zawodowego dla:

  • przedszkoli, oddziałów przedszkolnych w szkołach podstawowych i innych form wychowania przedszkolnego (zał. 1);
  • klas I–VI szkół podstawowych (zał. 2);
  • klas VII i VIII szkół podstawowych (zał. 3);
  • branżowych szkół I stopnia (zał. 4);
  • liceów ogólnokształcących (zał. 5);
  • techników (zał. 6);
  • branżowych szkół II stopnia, szkół policealnych i szkół dla dorosłych (zał. 7).

Sposób realizacji doradztwa zawodowego określa§ 3 i § 4 rozporządzenia.

Doradztwo zawodowe jest realizowane zarówno na zajęciach edukacyjnych wychowania przedszkolnego prowadzonych zgodnie z przyjętymi programami wychowania przedszkolnego, na obowiązkowych zajęciach edukacyjnych z zakresu kształcenia ogólnego, obowiązkowych zajęciach edukacyjnych z zakresu kształcenia w zawodzie, na zajęciach z zakresu doradztwa zawodowego,  na zajęciach związanych z wyborem kierunku kształcenia i zawodu prowadzonych w ramach pomocy psychologiczno-pedagogicznej, na zajęciach z nauczycielem wychowawcą opiekującym się oddziałem, w ramach wizyt zawodoznawczych mających na celu poznanie przez dzieci i uczniów środowiska pracy w wybranych zawodach, organizowanych u pracodawców, w szkołach prowadzących kształcenie zawodowe lub w placówkach i centrach.

Na każdy rok szkolny doradca zawodowy albo inny nauczyciel lub nauczyciele odpowiedzialni za realizację doradztwa zawodowego w szkole, wyznaczeni przez dyrektora szkoły opracowują program realizacji doradztwa zawodowego, uwzględniający wewnątrzszkolny system doradztwa zawodowego. W programie tym należy uwzględnić:

  • działania związane z realizacją doradztwa zawodowego, w tym tematykę działań/treści programowe,
  • oddziały, których dotyczą działania,
  • metody i formy realizacji działań, z uwzględnieniem udziału rodziców w tych działaniach, w szczególności przez organizację spotkań z rodzicami, z wyjątkiem branżowych szkół II stopnia, szkół policealnych i szkół dla dorosłych,
  • terminy realizacji działań,
  • osoby odpowiedzialne za realizację poszczególnych działań,
  • podmioty, z którymi szkoła współpracuje przy realizacji działań.

Program zatwierdza dyrektor szkoły, w terminie do dnia 30 września, po zasięgnięciu opinii rady pedagogicznej.

Zadania doradcy zawodowego, sprecyzowane w§ 5 ust. 1 są następujące:

  • systematyczne diagnozowanie zapotrzebowania uczniów i słuchaczy na działania związane z realizacją doradztwa zawodowego;
  • prowadzenie zajęć z zakresu doradztwa zawodowego;
  • opracowywanie we współpracy z innymi nauczycielami, w tym nauczycielami wychowawcami opiekującymi się oddziałami, psychologami lub pedagogami, programu realizacji doradztwa zawodowego;
  • wspieranie nauczycieli, w tym nauczycieli wychowawców opiekujących się oddziałami, psychologów lub pedagogów, w zakresie realizacji działań określonych w programie;
  • koordynowanie działalności informacyjno-doradczej realizowanej przez szkołę, w tym gromadzenie, aktualizowanie i udostępnianie informacji edukacyjnych i zawodowych właściwych dla danego poziomu kształcenia;
  • realizowanie działań wynikających z programu.

Zgodnie z § 9 Rozporządzenia w przypadku braku w szkole doradcy zawodowego do roku szkolnego 2021/2022 włącznie, dyrektor szkoły może powierzyć prowadzenie zajęć z zakresu doradztwa zawodowego innemu nauczycielowi lub osobie.

 

Zadania doradcy zawodowego realizowane w ramach pomocy psychologiczno-pedagogicznej pozostają bez zmian - określają je przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej w sprawie zasad organizacji i udzielania pomocy psychologiczno-pedagogicznej w publicznych przedszkolach, szkołach i placówkach (§ 26) i obejmują:

  • systematyczne diagnozowanie zapotrzebowania uczniów na informacje edukacyjne i zawodowe oraz pomoc w planowaniu kształcenia i kariery zawodowej;
  • gromadzenie, aktualizacja i udostępnianie informacji edukacyjnych i zawodowych właściwych dla danego poziomu kształcenia;
  • prowadzenie zajęć związanych z wyborem kierunku kształcenia i zawodu z uwzględnieniem rozpoznanych mocnych stron, predyspozycji, zainteresowań i uzdolnień uczniów;
  • koordynowanie działalności informacyjno-doradczej prowadzonej przez szkołę i placówkę;
  • współpraca z innymi nauczycielami w tworzeniu i zapewnieniu ciągłości działań w zakresie zajęć związanych z wyborem kierunku kształcenia i zawodu;
  • wspieranie nauczycieli, wychowawców grup wychowawczych i innych specjalistów w udzielaniu pomocy psychologiczno-pedagogicznej.

Zapraszamy do zapoznania się z propozycjami naszych programów realizacji WSDZ, które odnajdą Państwo w zakładce Publikacje.

 

Podstawa prawna:

 

Jadwiga Osińska

2019-08-26

więcej
< class="item_title"> Dostęp do danych we wnioskach o świadczenie z ZFŚS przez przedstawiciela związków zawodowych

Wyjaśnienia PUODO:

"Nasz pracodawca przyjął regulamin ZFŚS, który nie przewiduje powołania komisji socjalnej, a jedynie udział przedstawicieli związku zawodowego w procesie oceny wniosków o przyznanie świadczeń z tego funduszu. Zgodnie z tym regulaminem związki zawodowe pisemnie wyznaczają swojego przedstawiciela do udziału w opiniowaniu przyznawania indywidualnych świadczeń z ZFŚS. Zastanawiamy się (zwłaszcza w kontekście odpowiedzi na pytanie Czy związek zawodowy może mieć dostęp do danych z wniosków o przyznanie świadczeń z ZFŚS?), czy w takim przypadku regulamin ZFŚS jako źródło prawa pracy może być podstawą udostępnienia danych zawartych we wnioskach pracowników przedstawicielom związku zawodowego.

Ponadto zastanawiamy się, czy jeżeli wniosek o przyznanie świadczeń z ZFŚS składa emeryt, to czy wówczas przedstawiciel związku zawodowego powinien mieć do dostęp do danych zawartych we wniosku?

W myśl art. 8 ust. 2 ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych zasady i warunki korzystania z usług i świadczeń finansowanych z Funduszu, z uwzględnieniem ust. 1-lb, oraz zasady przeznaczania środków Funduszu na poszczególne cele i rodzaje działalności socjalnej określa pracodawca w regulaminie ustalanym zgodnie z art. 27 ust. 1 albo art. 30 ust. 6 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych. Pracodawca, u którego nie działa zakładowa organizacja związkowa, uzgadnia regulamin z pracownikiem wybranym przez załogę do reprezentowania jej interesów.

Postanowienia regulaminu ZFŚS określają zatem, na jakich zasadach, komu i w jaki sposób (w tym: z udziałem jakich osób) przyznawane są świadczenia z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych.

Wiele podmiotów w postanowieniach regulaminu ZFŚS określa zadania i skład komisji socjalnych. W skład tych komisji często wchodzą również przedstawiciele związku zawodowego. W jednym z komentarzy wskazano, iż w przypadku, kiedy u pracodawcy funkcjonuje komisja socjalna, to „w celu prawidłowej realizacji zadań nałożonych na komisję, powinna ona mieć w swoim składzie pracodawcę lub jego przedstawiciela, przedstawiciela pracowników i przedstawiciela związków zawodowych." (Barbara Tomaszewska, Ustawa o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych. Komentarz, komentarz do art. 8). Prawidłowość wydawania środków z ZFŚS podlega bowiem kontroli związków zawodowych na podstawie art. 8 ust. 3 ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych. Zgodnie z tym przepisem związkom zawodowym przysługuje prawo wystąpienia do sądu pracy z roszczeniem o zwrot ZFŚS środków wydatkowanych niezgodnie z przepisami ww. ustawy lub o przekazanie należnych środków na ten Fundusz.

W sytuacji opisanej w przedstawionym pytaniu, pracodawca nie przewidział w regulaminie ZFŚS powołania komisji socjalnej, ale przewidział inne, zgodne z przepisami prawa pracy rozwiązanie, czyli udział przedstawicieli związków zawodowych w opiniowaniu przyznawania indywidualnych świadczeń poszczególnym osobom. Jeżeli regulamin ZFŚS przewiduje, że związki zawodowe pisemnie wyznaczają do tego zadania swojego przedstawiciela, wówczas taki przedstawiciel może i powinien mieć dostęp do danych osobowych zawartych we wniosku o przyznanie świadczenia.

Dodać należy, że odnośnie do regulaminu ZFŚS jako źródła prawa pracy i kwestii, które mogą być w nim uregulowane wypowiadał się Sąd Najwyższy w wyroku z 6 grudnia 2001 r. (I PKN 355/00), w którym wskazał, że: :„Regulamin zakładowego funduszu świadczeń socjalnych jest (…) wewnątrzzakładowym aktem normatywnym, konkretyzującym zasady gospodarowania środkami funduszu, przeznaczania tych środków na różne rodzaje działalności socjalnej i przyznawania indywidualnych świadczeń socjalnych, w tym także o charakterze roszczeniowym.”

Dodać należy, że wyznaczony przez związek zawodowy przedstawiciel będzie również uprawniony do opiniowania wniosku o przyznanie świadczenia, który został złożony przez emeryta. Jak wskazuje art. 2 pkt 5 ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych osobami uprawnionymi do korzystania z ZFŚS są pracownicy i ich rodziny, emeryci i renciści – byli pracownicy i ich rodziny oraz inne osoby, którym pracodawca przyznał, w regulaminie, o którym mowa w art. 8 ust. 2 ww. ustawy, prawo korzystania ze świadczeń socjalnych finansowanych z Funduszu."

Źródło: https://uodo.gov.pl/pl/225/2200

 

 

Jeśli są Państwo zainteresowani zapoznaniem się i zgłębieniem swojej wiedzy na temat przyznawania świadzceń socjalnych w grudniu zapraszamy na szkolenia "ZFŚS od A do Z". W programie:

  • Regulamin działalności socjalnej (treść, jak unikać błędnych zapisów w regulaminie ZFŚS, uzgodnienia treści z organizacja związkową) – gotowy aktualny wzór ZFŚŚ.
  • Administrowanie ZFŚS (komisja socjalna).
  • Osoby uprawnione do korzystania ze środków ZFŚS.
  • Rodzaje świadczeń finansowanych z ZFŚS.
  • Przyznawanie świadczeń z ZFŚS (kryterium socjalne, uzgadnianie z organizacją związkową, procedura, ustalanie dochodu na potrzeby ZFŚŚ).
  • Zasady różnicowania świadczeń ZFŚS.
  • ZFŚS a kwestie podatkowe.
  • Dokumentowanie prowadzonego funduszu.
  • Ochrona danych osobowych a ZFŚS.
  • Studium przypadków.
  • Pytania i odpowiedzi.

 

3-11-2021

więcej
< class="item_title"> E-papierosy stały się nałogiem młodzieży

 

Co czwarty nastolatek pali e-papierosy. Ponad połowa z palących robi to praktycznie codziennie, głównie dla rozrywki i odstresowania. Co czwarty nieletni palacz czuje się uzależniony, równie wielu pali już od co najmniej dwóch lat. Zdecydowana większość pali w domu i w szkole, samemu kupując e-papierosy, co jest złamaniem prawa. Wyniki badań zleconych Instytutowi Badań Pollster przez Rzecznika Praw Dziecka ujawniają też niski poziom wiedzy młodzieży o papierosach elektronicznych i zagrożeniach związanych z ich używaniem.

– Wyniki badań są zatrważające. Polska młodzież ma praktycznie nieograniczony dostęp do e-papierosów. Prawo zakazujące ich sprzedaży nieletnim jest martwe. Brakuje też elementarnej edukacji przestrzegającej przed zgubnymi skutkami nałogu. W efekcie połowa młodych ludzi, którzy spróbowali po raz pierwszy w wieku 16-17 lat e-papierosa, zostaje przy paleniu i pogrąża się w uzależnieniu – alarmuje Rzecznik Praw Dziecka Mikołaj Pawlak.

Na zlecenie Rzecznika Instytut Badań Pollster przeprowadził badanie wśród polskiej młodzieży na temat używania e-papierosów. Z badań wynika, że 34 procent młodych e-palaczy (w wieku 16-17 lat) pali od ponad roku, 31 procent – od dwóch do pięciu lat, a 4 procent ponad 5 lat!

– Młodzi sięgają po e-papierosy głównie dla rozrywki i z nudów, a także by zrobić sobie przerwę w nauce. Istotnym czynnikiem jest też stres – podkreśla Mikołaj Pawlak.

Z badania wynika, że e-papierosy pali dla rozrywki 58 procent młodych palaczy, przez napięcie lub stres – 47 (w przypadku papierosa tradycyjnego już 66 procent), z nudów – 45, jako sposób na zrobienie sobie przerwy od nauki – 43, przy okazji „pogadania sobie z ludźmi” – 39, a z ciekawości – 36 procent.

Wśród młodych palaczy tylko 11 procent badanych porzuciło tradycyjne papierosy na rzecz e-papierosów. A 13 procent po zapaleniu e-papierosa zaczęło palić tradycyjne papierosy.

Aż 72 procent palaczy poniżej 20. roku życia deklaruje, że pali regularnie. Co trzeci młody palacz (32 procent) przyznaje, że pali systematycznie, bo po prostu lubi, 20 procent twierdzi, że ma takie przyzwyczajenia i taki sam odsetek przyznaje, że pali, bo odczuwa głód nikotynowy.

Zdecydowanie częściej do uzależnienia przyznają się młodsi palacze w wieku 16-17 lat – do głodu nikotynowego przyznaje się aż 27 procent z nich, wśród starszej młodzieży 18-19 lat jest to 16 procent.

Niemalże wszyscy badani – 93 procent – uważają, że ogólnie palenie uzależnia, ale tylko 75 procent ma takie przekonanie wobec e-papierosów.

Dla 69 procent palącej młodzieży e-papierosy poprawiają nastrój, odprężają, relaksują i dają chwilę wytchnienia. 37 procentom pomagają nawiązać relacje z ludźmi, 35 – pomagają się skoncentrować, a dla 30 procent stwarzają przyjazną atmosferę. Co czwarta młoda osoba (26 procent) zaspokaja e-papierosem głód, a 22 procent dodaje sobie nim pewności siebie. E-papieros pomaga zwalczyć zmęczenie 17 procentom badanych.

Aż 77 procent młodzieży pali e-papierosy w domu, co drugi palacz (52 procent) deklaruje, że chodzi w  miejsca, gdzie „wszyscy się spotykają na papierosa”. 38 procent pali w szkole, np. w toalecie, a 37 procent na przystanku. W klubach pali tylko 32 procent, a na plaży lub w parkach 29 procent.

Nieletni, jak wynika z ich odpowiedzi, nie mają większego kłopotu z zakupem e-papierosa. Samodzielnie – mimo formalnego prawnego zakazu takiej sprzedaży – kupuje je aż 56 procent palących 16- i 17 latków, głównie w sklepach z e-papierosami, kioskach i supermarketach. Dla 3 procent z nich e-papierosy kupują rodzice, a 36 procent korzysta z pomocy pełnoletnich znajomych.

Paląca młodzież nie planuje rzucenia palenia – aż 58 procent nie myśli o takiej decyzji albo wprost deklaruje, że nie rzuci. Tylko 35 procent chciałoby się pozbyć nałogu. I nie ma tu znaczenia, czy palą e-papierosy, czy te tradycyjne.

Najbardziej popularnym smakiem e-papierosa wybieranym przez młodzież jest smak owocowy (90 procent). Co drugi palacz – 52 procent – wybiera smak miętowy. Ale przywiązanie do ulubionego smaku jest bardzo słabe. Jeśli z rynku zniknęłyby e-papierosy smakowe, aż 87 procent dalej by paliło dostępne e-papierosy, kolejne 5 procent zaczęłoby palić papierosy tradycyjne, a tylko 5 procent rzuciłoby palenie.

E-papierosy zerówki, czyli liquidy bez zawartości nikotyny, pali od czasu do czasu 68 procent młodzieży. Połowa e-palaczy uważa, że nie szkodzą zdrowiu, a 37 procent, że nie uzależniają.

51 procent młodych ludzi przyznaje, że o e-papierosach wie mało, ale ta wiedza im wystarcza. 20 procent jest przekonanych, że wie już wystarczająco dużo. Tylko 18 procent chciałoby swoją wiedzę uzupełnić. Źródłem wiedzy są najczęściej znajomi i rodzina – 69 procent, internet, w tym fora internetowe – 66 procent, a tylko 22 procent dopytuje sprzedawców.

Najczęściej postrzegana różnica między e-papierosami a tradycyjnymi to taka, że e-papierosy ładniej pachną – twierdzi tak 87 procent polskiej młodzieży. Dla 62 procent e-papierosy są smaczniejsze, a 58 procent uważa, że łatwiej jest ukryć e-papierosa przed rodzicami, bo jest bezzapachowy. Dla 58 procent e-palenie jest modne, dla 42 procent tańsze, a dla 40 procent bezpieczniejsze dla osób przebywających w otoczeniu e-palacza.

– Musimy spowolnić rozszerzanie się tego modnego i zgubnego nałogu wśród młodzieży. Zwrócę się do odpowiednich ministerstw oraz instytucji odpowiedzialnych za zdrowie i edukację, by z udziałem specjalistów możliwie jak najszybciej podjęły działania profilaktyczne mające na celu przekonanie młodzieży, że e-papieros to nie zabawka, ale groźny wróg – zapowiada Rzecznik Mikołaj Pawlak.

Badanie na zlecenie Rzecznika Praw Dziecka przeprowadził Instytut Badań Pollster metodą CAWI na reprezentatywnej próbie 1012 polskich internautów w wieku od 16 do 19 lat, kontrolowanej ze względu na wiek i płeć.

 

Źródło: https://brpd.gov.pl/2020/12/28/alarmujace-wyniki-badan-e-papierosy-staly-sie-nalogiem-mlodziezy/

 

03-01-2020

 

więcej
< class="item_title"> Edukacja przedszkolna i fundusze unijne

Przedszkola, szkoły, w których prowadzone są oddziały przedszkolne, punkty przedszkolne mogą korzystać z różnego rodzaju wsparcia w ramach Regionalnych Programów Operacyjnych (RPO).

 

Wsparcie kierowane jest do:

  • dzieci w wieku przedszkolnym;
  • nowo utworzonych i istniejących ośrodków wychowania przedszkolnego (OWP), w tym specjalnych i integracyjnych:
  • nauczycieli w nich zatrudnionych.

 

Zakres wsparcia na rzecz wychowania przedszkolnego może obejmować:

  • tworzenie nowych miejsc wychowania przedszkolnego, w tym dostosowanych do potrzeb dzieci z niepełnosprawnościami, w istniejących lub nowo utworzonych OWP (również specjalnych i integracyjnych);
  • dostosowanie istniejących miejsc wychowania przedszkolnego do potrzeb dzieci z niepełnosprawnościami lub realizację dodatkowej oferty edukacyjnej i specjalistycznej umożliwiającej dziecku z niepełnosprawnością udział w wychowaniu przedszkolnym;
  • rozszerzenie oferty OWP o dodatkowe zajęcia wyrównujące szanse edukacyjne dzieci w zakresie stwierdzonych deficytów;
  • wydłużenie godzin pracy OWP;
  • doskonalenie umiejętności, kompetencji lub kwalifikacji nauczycieli OWP do pracy z dziećmi w wieku przedszkolnym, w tym w szczególności z dziećmi ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi oraz w zakresie współpracy nauczycieli z rodzicami, w tym radzenia sobie w sytuacjach trudnych.

Należy pamiętać, że realizacja wsparcia dla OWP musi być każdorazowo poprzedzona diagnoząprzygotowaną przez OWP, organ prowadzący OWP lub inny podmiot prowadzący działalność o charakterze edukacyjnym lub badawczym oraz zatwierdzona przez organ prowadzący bądź osobę upoważnioną do podejmowania decyzji. Diagnoza taka dotyczy m.in. dostępności miejsc wychowania przedszkolnego, w tym dla dzieci z niepełnosprawnościami, bazy lokalowej, oferty edukacyjnej z katalogiem dodatkowych zajęć, zapotrzebowania na usługi edukacji przedszkolnej, indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych oraz możliwości psychofizycznych dzieci, które będą objęte wsparciem. Podmiot przeprowadzający diagnozę powinien mieć możliwość skorzystania ze wsparcia instytucji systemu wspomagania pracy OWP, tj. placówki doskonalenia nauczycieli, poradni psychologiczno-pedagogicznej, biblioteki pedagogicznej. Wynik takiej diagnozy powinien stanowić element wniosku o dofinansowanie.

 

A gdzie konkretnie przedszkola znajdą fundusze?

Przede wszystkim w regionalnych programach operacyjnych.

Informacje na ten temat można znaleźć w ogłoszeniach o naborach wniosków na portalu funduszy europejskich

https://www.funduszeeuropejskie.gov.pl/strony/skorzystaj/nabory/#/domyslne=1

oraz w serwisach regionalnych programów poszczególnych województw.

Oto wykaz stron internetowych programów regionalnych, na których są obecnie ogłoszone planowane(w terminie marzec-kwiecień 2019)nabory wniosków dotyczące edukacji przedszkolnej:

https://rpo.lodzkie.pl/

http://www.mojregion.eu/index.php/rpo/strona-glowna-rpo (serwis RPO Województwa Kujawsko-Pomorskiego)

http://rpo.lubuskie.pl/

https://wrpo.wielkopolskie.pl/


Źródło:

Zmienione i stosowane od 1 stycznia 2018 r. Wytyczne Ministra Rozwoju (MR/2014-2020/19(03)) w zakresie realizacji przedsięwzięć z udziałem środków Europejskiego Funduszu Społecznego w obszarze edukacji na lata 2014–2020,  zamieszczone na stronach internetowych administrowanych przez Ministerstwo Rozwoju: http://www mr.gov.pl w zakładce Czym się zajmujemy/Fundusze Europejskie/Wytyczne/Wytyczne na lata 2014-2020 oraz http://www.funduszeeuropejskie.gov.pl w zakładce Zapoznaj się z prawem i dokumentami.

 

Jadwiga Osińska

12-03-2019

więcej
< class="item_title"> Ewidencjonowanie wejść i wyjść a obowiązek informacyjny

Podmioty, które weryfikują tożsamość oraz utrwalają dane osób wchodzących do budynku, są zobowiązane do spełnienia obowiązku informacyjnego wynikającego z art. 13 RODO. Utrwalanie danych w ewidencji wejść i wyjść nie zawsze musi mieć miejsce, jeżeli jednak ma następować, to przetwarzanie danych osobowych w tym celu musi odpowiadać wymogom określonym w przepisach o ochronie danych osobowych.

Do Prezesa UODO napływają informacje o tym, że od osób wchodzących na teren firm prywatnych czy instytucji publicznych wymaga się podawania danych osobowych, nie realizując przy tym jednego z podstawowych obowiązków administratora, jakim jest informowanie osób o przetwarzaniu dotyczących ich danych. Tymczasem w takich sytuacjach osoby te powinny zostać poinformowane już na etapie gromadzenia danych m.in.:

  • kto przetwarza ich dane osobowe (art. 13 ust. 1 pkt a RODO)
  • w jakim celu i na jakiej podstawie prawnej to robi (art. 13 ust. 1 pkt c RODO)
  • kim są odbiorcy danych osobowych (art. 13 ust. 1 pkt e RODO)
  • jaki jest okres przechowywania danych osobowych (art. 13 ust. 2 pkt a RODO)
  • o prawie dostępu do danych (art. 13 ust. 2 pkt b RODO)
  • o prawie do sprostowania danych (art. 13 ust. 2 pkt b RODO)
  • o prawie do usunięcia lub ograniczenia przetwarzania danych (art. 13 ust. 2 pkt b RODO)
  • o prawie do wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania danych (art. 13 ust. 2 pkt b RODO)
  • o prawie do wniesienia skargi do UODO (art. 13 ust. 2 pkt d RODO).

Informacja (klauzula informacyjna) dotycząca spełnienia przez administratora obowiązku informacyjnego wobec osoby wchodzącej na teren budynku musi być czytelna i znajdować się w miejscu odbierania danych, tak żeby osoba mogła się bez problemu z nią zapoznać np. na kontuarze recepcyjnym lub tablicy umieszczonej tuż nad nim.

Prowadzenie ewidencji wejść i wyjść w celu np. zapewnienia bezpieczeństwa osób przebywających w budynku lub znajdującego się w budynku mienia może dotyczyć wielu administratorów, realizujących to zadanie na podstawie różnych przepisów prawa. W określonych przypadkach, przetwarzanie danych może być niezbędne w celu wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi (art. 6 ust. 1 lit. e RODO). Przykładem zadań, 
o których mowa w tej przesłance są zadania określone w ustawie o zasadach zarządzania mieniem państwowym, gdzie dla zapewnienia bezpieczeństwa mienia możliwe jest stosowanie zabezpieczeń na terenie nieruchomości i w obiektach budowlanych stanowiących mienie państwowe (art. 5a ustawy o zasadach zarządzania mieniem państwowym). Innym przykładem może być ogólny  obowiązek zapewnienia bezpieczeństwa w szkole ( art. 1 pkt 14 ustawy prawo oświatowe), który wskazuje, iż system oświaty zapewnia utrzymywanie bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki w szkołach i placówkach. W innych przypadkach, przetwarzanie danych może być niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze (art. 6 ust. 1 lit. c RODO) np. obowiązku wynikającego z przepisów ustawy o ochronie informacji niejawnych w zakresie kontroli wejść i wyjść do/z określonych stref ochronnych (art. 46 pkt. 1 ustawy o ochronie informacji niejawnych). Przepisy ustawy o ochronie osób i mienia dają podstawę pracownikom ochrony do przetwarzania danych osób wchodzących do budynku czy na teren przedsiębiorcy (art. 36 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia). Przesłanką przetwarzania danych osobowych w ewidencji wejść i wyjść może być także  prawnie uzasadniony interes administratora (art. 6 ust. 1 lit. f RODO).

Wprowadzenie ewidencji wejść i wyjść rodzi również po stronie administratora szereg innych obowiązków wynikających z przepisów o ochronie danych osobowych. Administrator musi wypracować wewnętrzne procedury, w których precyzyjnie określi, w jaki sposób będzie on gromadzić, a następnie w jaki sposób i jak długo  - przechowywać dane osobowe w związku z przedmiotową ewidencją. Starannego przemyślenia wymaga również ustalenie, w jaki sposób dokonywana będzie weryfikacja tożsamości danej osoby, która zamierza wejść do określonej przestrzeni. Administrator zobowiązany jest precyzyjnie określić zakres danych osobowych i przetwarzać jedynie takie dane, które są niezbędne do osiągnięcia zamierzonego celu (zasada „minimalizacji danych”, art. 5 ust. 1 lit. c RODO). Pozyskiwanie danych osobowych przez zarządców czy właścicieli budynków, będzie działaniem dopuszczalnym, jeżeli będzie ograniczone do niezbędnych danych, tj. obejmujących imię, nazwisko oraz numer dokumentu tożsamości wraz z jego nazwą.

Administrator powinien każdorazowo pamiętać o tzw. zasadzie „ograniczenia przechowywania”, czyli gromadzeniu danych przez okres nie dłuższy, niż jest to niezbędne do celów, w których dane te są zebrane (art. 5 ust. 1 lit. e RODO). Innymi słowy, w sytuacji zrealizowania przez administratora zamierzonego celu, dane powinny zostać usunięte.

Niezmiernie istotne jest również zagwarantowanie odpowiedniego zabezpieczenia danych osobowych zawartych w ewidencji, w tym przed dostępem osób nieupoważnionych przez administratora. Administrator lub podmiot przetwarzający zobowiązany jest bowiem - uwzględniając stan wiedzy technicznej, koszt wdrażania oraz charakter, zakres, kontekst i cele przetwarzania oraz ryzyko naruszenia praw lub wolności osób fizycznych o różnym prawdopodobieństwie wystąpienia i wadze zagrożenia - wdrożyć i zapewnić skuteczne funkcjonowanie odpowiednich środków technicznych i organizacyjnych, aby zapewnić stopień bezpieczeństwa danym osobowym (art. 24 i art. 32 ust. 1 RODO). Innymi słowy administrator ma  obowiązek zorganizowania bezpieczeństwa procesu przetwarzania danych osobowych, w sposób odpowiadający obowiązującym przepisom w zakresie przetwarzania danych osobowych i  dokonania tego w taki sposób, który odpowiadał będzie zagrożeniom oraz kategoriom przetwarzanych danych.

 

Źródło:

https://uodo.gov.pl/pl/138/883

więcej
< class="item_title"> Fundusze unijne dla edukacji gdzie szukać środków?

Lata 2014-2020 to nowe możliwości finansowe, jeśli chodzi o środki unijne, także w dziedzinie edukacji. Uzyskanie funduszy na realizację projektów różnego typu umożliwia Europejski Fundusz Społeczny.

więcej
< class="item_title"> Godziny ponadwymiarowe dla nauczyciela, który uzupełnia pensum

Formalnie nauczyciel uzupełniający etat nie może mieć godzin ponadwymiarowych, ale w szkole w której uzupełnia etat, a nie w macierzystej. Wynika to tego że konstrukcja uzupełnienia etatu z art. 22 Karty Nauczyciela przewiduje jedynie uzupełnienie godzin do pełnego etatu. Nauczyciel, który uzupełnia pensum, jest nadal zatrudniony w pełnym wymiarze w szkole macierzystej. Między nauczycielem a szkołą, w której uzupełnia on wymiar zajęć, nie powstaje nowy stosunek pracy. Przez cały czas uzupełniania zajęć nauczyciel pozostaje wyłącznie pracownikiem dotychczasowej szkoły i to nadal zatrudnionym w pełnym wymiarze zajęć.

Zatem dyrektor szkoły macierzystej może przydzielić godziny ponadwymiarowe nauczycielowi uzupełniającemu pensum w innej szkole. Nauczyciel, choć w szkole macierzystej realizuje tylko część pensum, to jednak formalnie pozostaje w zatrudnieniu w pełnym wymiarze zajęć. Oznacza to, że takiemu nauczycielowi można przydzielić godziny ponadwymiarowe.

Natomiast w razie, gdyby godziny ponadwymiarowe chciał przydzielić nauczycielowi dyrektor szkoły, w której uzupełnia on pensum, wówczas musi on zawrzeć z tym nauczycielem odrębną umowę o pracę obejmującą te godziny. Powinna być to umowa o pracę na czas określony.

 

Podstawa prawna:

  • art. 22 ust. 1, art. 30 ust. 6 pkt 2, art. 35 ust. 2-3 ustawy z 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 1762.

 

Dariusz Skrzyński

14-02-2022

więcej
< class="item_title"> Indywidualny tok lub program nauki jako jedna z form pracy skierowana do ucznia zdolnego

Pojęcia indywidualnego programu oraz indywidualnego toku nauki zostały zdefiniowane w przepisach rozporządzenia MEN z dnia 9 sierpnia 2017 r. w sprawie warunków i trybu udzielania zezwoleń na indywidualny program lub tok nauki oraz organizacji indywidualnego programu lub toku nauki (Dz. U. z 2017 r. poz. 1569). W zamieszczonej poniżej tabeli przedstawiono tok postępowania w przypadku złożenia wniosku przez uprawnione do tego osoby, a także wynikające z tego obowiązki szkoły, kwestie związane z ocenianiem oraz regulacje dotyczące prowadzenia dokumentacji przebiegu nauczania. 

 

Kategoria zagadnienia/tematyka

Indywidualny program nauki (IPN)

Indywidualny tok nauki (ITN)

Podstawa prawna 

  • Ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 910),
  • Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 9 sierpnia 2017 r. w sprawie warunków i trybu udzielania zezwoleń na indywidualny program lub tok nauki oraz organizacji indywidualnego programu lub toku nauki (Dz. U. z 2017 r. poz. 1569).

 

Charakterystyka formy

IPN umożliwia rozwijanie wiedzy ucznia w określonych obszarach, w których wykazuje on szczególne - wyższe od przeciętnych - predyspozycje do nauki, ale realizowany jest w czasie zajęć edukacyjnych w szkole.

ITN to forma realizacji obowiązku szkolnego lub nauki, której celem jest przede wszystkim umożliwienie uczniom szczególnie uzdolnionym przyspieszonego ukończenia poszczególnych etapów kształcenia.

Organizacja kształcenia

Uczeń kształci się w zakresie jednego, kilku lub wszystkich obowiązujących zajęć edukacyjnych, przewidzianych w tygodniowym rozkładzie zajęć dla danej klasy, według programu dostosowanego do jego uzdolnień, zainteresowań i możliwości edukacyjnych.

Uczeń kształci się według systemu innego niż udział w obowiązkowych zajęciach edukacyjnych, w zakresie jednego, kilku lub wszystkich obowiązujących zajęć edukacyjnych, przewidzianych w tygodniowym rozkładzie zajęć dla danej klasy.

Program może uwzględniać także zajęcia pozalekcyjne i pozaszkolne, ale nie są one wymagane.

Uczeń realizujący ITN może uczęszczać na wybrane zajęcia edukacyjne do danej klasy lub do klasy programowo wyższej, w swojej lub innej szkole, na wybrane zajęcia edukacyjne w szkole wyższego stopnia, albo realizować program w całości lub w części we własnym zakresie.

IPN i ITN mogą być realizowany na każdym etapie edukacyjnym i w każdym typie szkoły.

Procedura:

Kto występuje?

Z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na indywidualny program lub tok nauki mogą wystąpić:

  1. uczeń, z tym że uczeń niepełnoletni za zgodą rodziców,
  2. rodzice niepełnoletniego ucznia,
  3. wychowawca klasy lub nauczyciel prowadzący zajęcia edukacyjne, których dotyczy wniosek – za zgodą rodziców albo pełnoletniego ucznia.

 

Gdzie się składa wniosek?

Wniosek składa się do dyrektora szkoły za pośrednictwem wychowawcy klasy.

Jakie powinien zawierać elementy?

Wychowawca klasy dołącza do wniosku opinię o predyspozycjach, możliwościach i oczekiwaniach ucznia. Opinia powinna także zawierać informację o dotychczasowych osiągnięciach ucznia.

 

Nauczyciel prowadzący zajęcia edukacyjne, których dotyczy wniosek o udzielenie zezwolenia na IPN, opracowuje indywidualny program nauki lub akceptuje indywidualny program nauki opracowany poza szkołą, który uczeń ma realizować pod jego kierunkiem.

 

 

Jakie są zadania dyrektora 

Dyrektor szkoły, po otrzymaniu wniosku i indywidualnego programu nauki, zasięga opinii rady pedagogicznej oraz opinii publicznej poradni psychologiczno-pedagogicznej.

 

W przypadku zezwolenia na ITN, umożliwiający realizację w ciągu jednego roku szkolnego programu nauczania z zakresu więcej niż dwóch klas, wymaga się także opinii organu sprawującego nadzór pedagogiczny nad szkołą.

Dyrektor szkoły, po udzieleniu zezwolenia na IPN i ITN, wyznacza uczniowi nauczyciela – opiekuna i ustala zakres jego obowiązków

Jakie muszą być spełnione warunki wydania zezwolenia?

Zezwolenie na IPN lub ITN nauki może być udzielone po upływie co najmniej jednego roku nauki, a w uzasadnionych przypadkach - po śródrocznej klasyfikacji ucznia.

Dyrektor szkoły zezwala na IPN lub ITN w przypadku pozytywnej opinii rady pedagogicznej i pozytywnej opinii publicznej poradni psychologiczno –pedagogicznej.

 

Wymagana jest pozytywna opinia organu sprawującego nadzór pedagogiczny nad szkołą w sytuacji opisanej powyżej.

Na jaki okres wydaje się zezwolenie?

Zezwolenia udziela się na czas określony (rozporządzenie nie wskazuje minimalnego okresu jego trwania, co ma umożliwić bardziej elastyczne podejście do planowania pracy z uczniem zdolnym realizującym IPN lub ITN).

Program nauczania/wymagania edukacyjne

Nauczyciel prowadzący zajęcia edukacyjne w szkole i pod kierunkiem którego uczeń będzie realizował IPN, tworzy program dla ucznia, lub akceptuje program opracowany poza szkołą. Program jest dostosowany do uzdolnień, zainteresowań i możliwości edukacyjnych ucznia.

Program ITN może być jednym z programów nauczania objętych szkolnym zestawem programów nauczania funkcjonujących w danej szkole i zatwierdzonych przez dyrektora szkoły. Program ITN może być także indywidualnym programem nauki utworzonym przez nauczyciela prowadzącego, czy opracowanym przy udziale i pomocy innych nauczycieli, w tym nauczyciela ze szkoły wyższego stopnia, doradcy metodycznego, psychologa, pedagoga oraz nawet samego ucznia. Program ITN może być również opracowany poza szkołą.

ITN może odbywać się według programu nauczania, który jest obowiązujący w danej szkole lub IPN przygotowanego dla danego ucznia. W związku z powyższym, obydwie formy kształcenia mogą być realizowane łącznie lub oddzielnie.

Opracowany i realizowany IPN dla danego ucznia nie może obniżyć wymagań edukacyjnych wynikających ze szkolnego zestawu programów nauczania ustalonego dla danej klasy.

Jeżeli uczeń o wybitnych uzdolnieniach jednokierunkowych nie może sprostać wymaganiom z zajęć edukacyjnych innych niż te wybrane w IPN lub ITN nauczyciel prowadzący zajęcia może - na wniosek wychowawcy lub innego nauczyciela uczącego ucznia, w tym nauczyciela opiekuna ucznia - dostosować wymagania edukacyjne z tych zajęć do indywidualnych potrzeb i możliwości ucznia, z zachowaniem wymagań edukacyjnych wynikających z podstawy programowej.

Ocenianie, klasyfikowanie, promowanie

Ocenianie, klasyfikacja oraz promocja ucznia, który otrzymał zezwolenie na realizację IPN odbywa się na warunkach i w sposób określony w przepisach rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy w szkołach publicznych oraz na zasadach wynikających z niego, a zapisanych w wewnątrzszkolnym systemie oceniania danej szkoły, tj. na tych samych zasadach co innych uczniów w danej szkole.

 

Ocenianie oraz promocja ucznia, który otrzymał zezwolenie na realizację ITN odbywa się na warunkach i w sposób określony w przepisach rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy w szkołach publicznych.

Natomiast wyjątek stanowi jego klasyfikacja śródroczna i roczna, która odbywa się na podstawie egzaminu klasyfikacyjnego - z zajęć edukacyjnych, które realizuje w ramach ITN.

 

Uczeń może realizować w ciągu 1 roku szkolnego program nauczania z zakresu dwóch klas lub więcej oraz może być klasyfikowany i promowany w czasie całego roku szkolnego.

Świadectwa/arkusze

W arkuszu ocen ucznia oraz na świadectwach promocyjnych lub ukończenia szkoły zamieszcza się adnotację o udzieleniu zezwolenia na IPN lub ITN.

Jak powinien brzmieć wpis?

Przepisy prawa nie regulują w jakiej powinno to być formie. 

W części świadectwa lub arkusza zatytułowanych „Indywidualny program lub tok nauki” można wpisać np., „uczeń

...
więcej
< class="item_title"> Jak będzie wyglądać procedura oceny od 1 września 2019 r.?

Od 1 września będą obowiązywać nowe przepisy dotyczące oceny pracy nauczyciela. Sprawdź, jak krok po kroku będzie wyglądała procedura oceny pracy.

 

KROK 1

Dyrektor może wszcząć procedurę oceny pracy nauczyciela w stopniu co najmniej kontraktowego, z własnej inicjatywy lub na wniosek:

  • nauczyciela;
  • organu sprawującego nadzór pedagogiczny, a w przypadku nauczycieli placówek doskonalenia nauczycieli - kuratora oświaty;
  • organu prowadzącego szkołę;
  • rady szkoły;
  • rady rodziców.

(art. 6a ust. 1 Karty Nauczyciela)

 

KROK 2

Dyrektor (niezwłocznie – nie ma terminu) pisemnie zawiadamia nauczyciela o rozpoczęciu dokonywania jego oceny pracy - z wyjątkiem sytuacji, gdy sam nauczyciel wnioskuje o ocenę.

(§ 2 ust. 1 projektu rozporządzenia)

 

KROK 3

Dyrektor występuje o opinię:

  • rady rodziców (z wyjątkiem szkół i placówek, w których nie tworzy się rad rodziców),
  • właściwego doradcy metodycznego na temat pracy nauczyciela, a w przypadku braku takiej możliwości - opinii innego nauczyciela dyplomowanego lub mianowanego – na wniosek nauczyciela.

Dyrektor może wystąpić o opinię (powinny zawierać uzasadnienie):

  • samorządu uczniowskiego;
  • właściwego doradcy metodycznego na temat pracy nauczyciela, a w przypadku braku takiej możliwości - opinii innego nauczyciela dyplomowanego lub mianowanego.

Termin na opinię – 14 dni, przy czym nieprzedstawienie opinii przez radę rodziców nie wstrzymuje dokonywania oceny pracy.

(art. 6a ust. 5, 5a, 5d Karty Nauczyciela, § 7 ust. 2 projektu rozporządzenia)

 

KROK 4

Dyrektor dokonuje oceny pracy w okresie nie dłuższym niż 3 miesiące od dnia od dnia złożenia wniosku, a w przypadku oceny pracy dokonywanej z własnej inicjatywy w okresie nie dłuższym niż 3 miesiące od dnia powiadomienia nauczyciela na piśmie o rozpoczęciu dokonywania oceny jego pracy.

(art. 6a ust. 2 Karty Nauczyciela)

 

KROK 5

Dyrektor dokonuje oceny pracy nauczyciela uwzględniając stopień realizacji obowiązków określonych w art. 6 i art. 42 ust. 2 oraz w art. 5 ustawy - Prawo oświatowe w zakresie wszystkich obszarów działalności szkoły.

(art. 6a ust. 1e Karty Nauczyciela)

 

KROK 6

Ocena ma charakter opisowy i jest zakończona stwierdzeniem uogólniającym:

  • ocena wyróżniająca;
  • ocena bardzo dobra;
  • ocena dobra;
  • ocena negatywna.

(art. 6a ust. 4 Karty Nauczyciela)

 

KROK 7

Dyrektor zapoznaje nauczyciela z projektem oceny jego pracy. Na wniosek nauczyciela, przy zapoznawaniu go z projektem oceny pracy i wysłuchaniu jego uwag i zastrzeżeń może być obecny przedstawiciel wskazanej przez nauczyciela zakładowej organizacji związkowej.

(§ 3 ust. 1 projektu rozporządzenia)

 

KROK 8

Dyrektor czeka 5 dni roboczych od dnia zapoznania nauczyciela z projektem oceny jego pracy na wniesienie przez nauczyciela uwag i zastrzeżeń w formie pisemnej.

(§ 3 ust. 2 projektu rozporządzenia)

 

KROK 9

Dyrektor przekazuje nauczycielowi kartę oceny pracy, która musi zawierać:

  • imię (imiona) i nazwisko nauczyciela;
  • datę i miejsce urodzenia;
  • miejsce zatrudnienia i zajmowane stanowisko;
  • staż pracy pedagogicznej;
  • stopień awansu zawodowego;
  • wykształcenie;
  • datę dokonania ostatniej oceny pracy;
  • stwierdzenie uogólniające, o którym mowa w art. 6a ust. 4 Karty Nauczyciela;
  • uzasadnienie oceny pracy;
  • datę dokonania oceny pracy;
  • podpis osoby dokonującej oceny pracy;
  • pouczenie o terminie i trybie wniesienia odwołania od oceny pracy.

(§ 4 projektu rozporządzenia)

 

KROK 10

Kopię karty oceny pracy nauczyciela należy złożyć do jego akt osobowych.

(§ 4 ust. 1 projektu rozporządzenia)

 

KROK 11

Dyrektor w ciągu 5 dni roboczych od dnia otrzymania odwołania od nauczyciela przekazuje je wraz z pisemnym odniesieniem się do zarzutów podniesionych w odwołaniu do  organu sprawującego nadzór pedagogiczny nad szkołą.

(§ 5 ust. 1 projektu rozporządzenia)

 

 

Podstawa prawna:

 

Dariusz Skrzyński

18-07-2019

więcej
< class="item_title"> Jak poprowadzić lekcję online? - ZOOM krok po kroku

Przedstawiamy Zoom’a i krok po kroku jak wykorzystać jego możliwości.

 

więcej
< class="item_title"> Jak powinien zareagować dyrektor na wniosek o usunięcie danych osobowych?

Reakcją administratora na wniosek o usunięcie danych osobowych winno być usunięcie tych danych zgodnie z żądaniem, jeśli spełnione są przesłanki uwzględnienia wniosku z art. 17 ust. 1 RODO.

 

Artykuł 17 – Prawo do usunięcia danych („prawo do bycia zapomnianym”)

1. Osoba, której dane dotyczą, ma prawo żądania od administratora niezwłocznego usunięcia dotyczących jej danych osobowych, a administrator ma obowiązek bez zbędnej zwłoki usunąć dane osobowe, jeżeli zachodzi jedna z następujących okoliczności:

a)      dane osobowe nie są już niezbędne do celów, w których zostały zebrane lub w inny sposób przetwarzane;

b)      osoba, której dane dotyczą, cofnęła zgodę, na której opiera się przetwarzanie zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. a) lub art. 9 ust. 2 lit. a), i nie ma innej podstawy prawnej przetwarzania;

c)      osoba, której dane dotyczą, wnosi sprzeciw na mocy art. 21 ust. 1 wobec przetwarzania i nie występują nadrzędne prawnie uzasadnione podstawy przetwarzania lub osoba, której dane dotyczą, wnosi sprzeciw na mocy art. 21 ust. 2 wobec przetwarzania;

d)      dane osobowe były przetwarzane niezgodnie z prawem;

e)      dane osobowe muszą zostać usunięte w celu wywiązania się z obowiązku prawnego przewidzianego w prawie Unii lub prawie państwa członkowskiego, któremu podlega administrator;

f)       dane osobowe zostały zebrane w związku z oferowaniem usług społeczeństwa informacyjnego, o których mowa w art. 8 ust. 1.

W szczególności żądanie usunięcia danych powinno być zrealizowane, gdy dane osobowe nie są już niezbędne do celów, w których zostały zebrane lub w inny sposób przetwarzane bądź osoba, której dane dotyczą, cofnęła zgodę, na której opiera się przetwarzanie danych i nie ma innej podstawy prawnej przetwarzania.

W każdym indywidualnym przypadku administrator danych zobowiązany jest ustalić, czy na podstawie dotychczas posiadanych przez siebie informacji jest w stanie ustalić tożsamość osoby, która wystąpiła z żądaniem. Dopiero w razie niemożności zweryfikowania tożsamości osoby żądającej usunięcia danych administrator może zażądać dodatkowych informacji od podmiotu danych. Dla potwierdzenia tożsamości podmiotu, który zażądał usunięcia danych wystarczający może okazać się zwykły e-mail zawierający skan podpisanego żądania o usunięcie danych (np. w sytuacji gdy e-mail wysłany został ze znanego administratorowi danych adresu albo gdy podpis na skanie dokumentu jest zgodny z podpisem znajdującym się na dokumentach składanych do tej pory przez podmiot danych). Natomiast chodzi o e-mail czy pismo, które zawiera żądanie usunięcia danych, to ze względu na zasadę rozliczalności i uprawnienia podmiotów danych (np. prawo do przeniesienia danych) administrator powinien rozważyć pozostawienie e-miala, pisma w dokumentacji, ale jednoczesne podjęcie czynności prowadzących do zminimalizowania zawartych w nich danych osobowych.

Zapraszamy na szkolenia dotyczące ochrony danych osobowych,gdzie odpowiemy na wiele innych pytań nurtujących ADO, IOD.

 

Dariusz Skrzyński

17-09-2019

więcej
< class="item_title"> Jak Prezes UODO nakłada administracyjne kary pieniężne?

Na stronach Urzędu Ochrony Danych Osobowych pojawia się coraz więcej informacji dotyczących nałożenia kar finansowych przez Prezesa UODO. Warto wiedzieć jakie okoliczności bierze pod uwagę Prezes Urzędu nakładając karę?

 

Status i kompetencje Prezesa UODO

Prezes UODO to niezależny organ, który stoi na straży gwarantowanych w Konstytucji RP oraz prawie UE praw podstawowych: prawa do ochrony danych osobowych i prawa do prywatności. Dba, by wykorzystywanie danych osobowych odbywało się zgodnie z zasadami przetwarzania danych. Zabiega też o właściwe rozwiązania prawne i podejmuje działania mające na celu podnoszenie świadomości w zakresie ochrony danych osobowych, w szczególności upowszechnia w społeczeństwie wiedzę o ryzyku, przepisach, zabezpieczeniach i prawach związanych z przetwarzaniem danych, jak również upowszechnia wśród administratorów i podmiotów przetwarzających wiedzę o spoczywających na nich obowiązkach związanych z przetwarzaniem danych osobowych.

Prezes UODO monitoruje i egzekwuje przestrzeganie przepisów o ochronie danych osobowych oraz rozpatruje skargi wniesione przez osoby, których dane dotyczą.

Prezes UODO jest jedynym organem umocowanym prawnie do wydawania wytycznych i interpretowania postanowień ogólnego rozporządzenia o ochronie danych (RODO) i innych przepisów o ochronie danych osobowych.

 

Nie tylko kara pieniężna. Sankcje w razie naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych

Kiedy dochodzi do naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych, Prezes UODO reaguje odpowiednio do wagi konkretnego naruszenia, korzystając z licznych uprawnień, jakie mu przysługują na podstawie RODO.

Uprawnienia naprawcze Prezesa UODO są określone w art. 58 ust. 2 RODO. Na ich podstawie Prezes UODO może np.:

  • wydawać ostrzeżenia dotyczące możliwości naruszenia RODO,
  • udzielać upomnień w przypadku naruszenia RODO,
  • nakazać administratorowi lub podmiotowi przetwarzającemu spełnienie żądania osoby, której dane dotyczą,
  • wprowadzić czasowe lub całkowite ograniczenia przetwarzania, w tym zakazu przetwarzania
  • nałożyć, oprócz lub zamiast pozostałych środków naprawczych, administracyjną karę pieniężną

Nałożenie administracyjnej kary pieniężnej lub wydanie ostrzeżenia nie wpływa na możliwość zastosowania przez Prezesa UODO innych uprawnień, czy też sankcji.

 

Kara jest zawsze zindywidualizowana  

Prezes UODO może nałożyć administracyjną karę pieniężną w zależności od oceny okoliczności konkretnej sprawy.

Każda sytuacja jest badana przez organ nadzorczy indywidualnie. Prezes UODO, wydając decyzję w konkretnej sprawie, analizuje stan faktyczny i prawny na dzień jej wydania. Nawet w przypadku dwóch podobnych zdarzeń, w jednym może zostać nałożona administracyjna kara finansowa, a w drugim nie. Przesądzić bowiem o tym mogą specyficzne okoliczności związane z tymi sprawami.

Kary pieniężne mają być nie tylko skuteczne i odstraszające, ale i proporcjonalne. Dlatego przy ich wymierzaniu Prezes UODO musi brać pod uwagę aż 11 różnych czynników.

Istotne będą więc m.in.:

  • charakter, waga i czas trwania naruszenia;
  • umyślny lub nieumyślny charakter naruszenia;
  • działania podjęte przez administratora lub podmiot przetwarzający w celu zminimalizowania szkody poniesionej przez osoby, których dane dotyczą;
  • stopień odpowiedzialności administratora lub podmiotu przetwarzającego z uwzględnieniem wdrożonych środków technicznych i organizacyjnych;
  • wszelkie stosowne wcześniejsze naruszenia, zatem czy to było pierwsze naruszenie czy kolejne;
  • stopień współpracy z Prezesem UODO w celu usunięcia naruszenia oraz złagodzenia jego ewentualnych negatywnych skutków;
  • kategorie danych osobowych, których dotyczyło naruszenie;
  • sposób, w jaki Prezes UODO dowiedział się o naruszeniu, w szczególności, czy i w jakim zakresie administrator lub podmiot przetwarzający zgłosili naruszenie (np. czy sam zgłosił „wyciek danych”).

 

Wysokość kary

Prezes UODO bierze pod uwagę ww. czynniki zarówno wtedy, gdy decyduje o zasadności nałożenia administracyjnej karypieniężnej, jak i wtedy, gdy określa jej wysokość. Przepisy przewidują górne limity wysokości kar. Prezes UODO nakłada karę pieniężną za naruszenie w wysokości:

  • do 10 000 000 euro lub do 2% całkowitego rocznego światowego obrotu przedsiębiorstwa z poprzedniego roku obrotowego (zastosowanie ma kwota wyższa) za np.: nieprawidłowości w zakresie powierzenia przetwarzania danych; niewłaściwe prowadzenie rejestru czynności przetwarzania lub jego brak; czy niezgłoszenie naruszenia ochrony danych lub niezawiadomienie o naruszeniu osoby, której dane dotyczą;
  • do 20 000 000 euro, a w przypadku przedsiębiorstwa - w wysokości do 4% jego całkowitego rocznego światowego obrotu z poprzedniego roku obrotowego, np. za przetwarzanie danych osobowych niezgodnych z zasadami RODO, niedotrzymanie warunku wyrażenia zgody na przetwarzanie danych, niedotrzymanie warunków przetwarzania szczególnych kategorii danych osobowych (tj. np. danych o stanie zdrowia, wyznaniu, orientacji seksualnej), niedopełnienie obowiązku informacyjnego, czy prawa do sprostowania;
  • do 100 000 złotych na jednostki sektora finansów publicznych, instytuty badawcze, czy Narodowy Bank Polski;
  • do 10 000 złotych na państwowe i samorządowe instytucje kultury.

Równowartość wyrażonych w euro kwot administracyjnych kar pieniężnych oblicza się według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w tabeli kursów na dzień 28 stycznia każdego roku, kiedy obchodzony jest Dzień Ochrony Danych Osobowych.

Środki z administracyjnej kary pieniężnej stanowią dochód budżetu państwa. Nie zasilają one  samego Urzędu.

Administracyjną karę pieniężną uiszcza się w terminie 14 dni od dnia upływu terminu na wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie albo od dnia uprawomocnienia się orzeczenia sądu administracyjnego. Na wniosek podmiotu ukaranego Prezes UODO może odroczyć termin uiszczenia administracyjnej kary pieniężnej albo rozłożyć ją na raty jeżeli przemawia za tym ważny interes wnioskodawcy.

 

Źródło:

https://uodo.gov.pl/pl/138/1244

więcej

ECRK s.c.
ul. Elektryczna 1/3 lok. 216
15-080, Białystok
Oddział Warszawa:
ul. Kabacki Dukt 18/7
 
Telefony

logo